Sinds een aantal jaren circuleert er een stukje rond over de brugwachter. In dit stukje wordt aangesneden in wat voor managementcultuur wij tegenwoordig leven. Toen ik dit stukje las dacht ik bij mijzelf “Dit is inderdaad heel herkenbaar!” Maar is dat wel zo, of is dat alleen hoe de “werkvloer” naar het management kijkt?

Laat ik eerst beginnen met het verhaal van de brugwachter dat rond circuleert.

“Er werd een brug gebouwd. Daarop werd een brugwachter in dienst gesteld. Aangezien deze wakkere borst betaald moest worden, werd een kassier in dienst genomen. Op de kassier volgde een boekhouder en die had op zijn beurt een typiste nodig.

Toen moest er leiding komen, dus benoemde men een chef. Maar aangezien je een chef niet in zijn eentje kunt laten aanmodderen, werd er een hogere chef aangesteld en die kreeg weer een hoofdambtenaar boven zich.

Daarop volgde de benoeming van een directeur die na korte tijd een directie-assistent nodig had. Toen was alles zo ingewikkeld geworden, dat er een raad van bestuur in het leven werd geroepen.
 
Deze besloot, dat er drastisch bezuinigd moest worden, waarop de brugwachter ontslagen werd.”

(Bron Onbekend)

Advertentie

Zoals je kunt lezen is dit een behoorlijke sneer in de richting van het management in Nederland, of misschien wel wereldwijd, maar is dit terecht? Wat je merkt is dat steeds vaker bedrijven een behoorlijk waterhoofd aan management beginnen te kweken. Ik weet niet of dit ligt aan het feit dat achter elke functiebenaming het woord manager komt staan, zelfs voor functies op de werkvloer, maar feit blijft wel dat er steeds meer managers zijn.

Lees verder onder de afbeelding.

Brugwachter verhaal

Wat je vaak hoort is dat dit komt door de beroemde “baantjescarrousel“. Wij mensen houden elkaar aan het vreten zeg maar. Het zou kunnen dat dit het geval is, want laten we eerlijk zijn hoeveel mensen zijn er nodig om hun ei ergens over te leggen, of hoeveel managers heb je nodig om de werkvloer “in toom” te houden?

Wat je steeds meer merkt is dat beslissingen over zo verschrikkelijk veel schalen moeten gaan, dat bedrijven en instanties loch en bureaucratisch worden en mede daardoor alle efficiëntie mist, dit terwijl er vaak van bovenaf wordt geroepen dat alles zo efficiënt mogelijk moet.

Precies zoals het in het beruchte brugwachter verhaal beschreven staat kost dit natuurlijk klauwen met geld en moet er bespaard worden, maar waarom gebeurd dit vaak vooral in de frontlinie? Wanneer komt het moment dat wij met zijn alle denken, hebben we niet wat te veel managers of directeuren binnen dit bedrijf die veel te veel geld kosten? Is de manier om efficiënter te worden juist niet door méér naar de werkvloer te luisteren en minder naar de “baasjes” op kantoor?

Het zal voor mij een groot raadsel blijven en misschien moet het “voetvolk” daar ook niet te veel over nadenken. Het helpt echter niet om de kloof tussen het management en de werkvloer te dichten, die steeds vaker ontstaat. Dat is erg zonde, want er zijn vele mooie bedrijven, maar door het gepolder en het stoppen met luisteren naar de werkvloer, worden die bedrijven steeds meer om zeep geholpen, maar dat is slechts mijn mening.

Wat vind jij van het brugwachter verhaal? Kan jij je er in vinden, of juist helemaal niet? Jouw mening is belangrijk voor ons dus laat het ons vooral weten, onderaan de pagina in de comments of via de mail!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in